Oudleerlingen PIVA

Interview Etienne Van Wesemael en Luc Bastiaens

Interview Luc en Etienne

 

Beste Luc en Etienne

 

Jullie nemen beiden afscheid als actief bestuurslid van onze “Piva Echo club”, daarom willen we in deze nieuwsbrief toch een stukje geschiedenis in beeld brengen.

Veel leden zullen hieraan heel wat herinneringen kunnen ophalen…

 

  1. In welke periode waren jullie leerling op onze school?

 

Etienne: 1963-1967 Ik behoor tot de afgestudeerden van de  laatste “lichting patisserie” van de Charlottalei. Ik ben dus leerling geweest van 1963 tot 1967.

 

Luc: Ik ben begonnen in het tweede jaar TSO, lees 2TB in 1969. De bakkerijafdeling was toen reeds verhuisd naar de nieuwe site aan de Korte Van Peltstraat.

De slagersafdeling had er ook reeds zijn intrek genomen. De hotelafdeling zat nog in de Charlottalei.

Toen ik naar het hoger secundair technisch (lees: den ‘A2’) ging, moesten we onze theoretische vakken volgen samen met de hotelafdeling in de Charlottalei. Voor praktijk en turnen moesten we dan weer naar de Korte van Peltstraat. Er werd soms   ‘s middags van locatie veranderd.  Examens hadden we ook in de Korte van Peltstraat.

We kregen toen nog les op zaterdagmorgen, maar woensdagmiddag waren we vrij.

Ik studeerde af in 1976.

 

  1. Een beetje duiding voor onze jongere oud-leerlingen: de school werd gesticht aan de Charlottalei en de Korte van Peltstraat was destijds de hoofdingang van de nieuwe school. Later werd deze ingang naar de Desguinlei gebracht.                                      Luc, Etienne, herinneren jullie je nog de overgang van de Charlottalei naar de Korte van Peltstraat?

 

Etienne: Er werd veel over gepraat, we deden daar enkel onze theorie-examens in ’67.

Het was als het ware binnenkomen in een paleis, vergeleken met het uitgeleefde herenhuis aan de Charlottalei…maar ook dat had zijn charmes.

 

Luc: In ons laatste schooljaar (1974-1976) werd er nog een nieuwe blok gebouwd voor de hotelafdeling. Die is het jaar na mijn afstuderen (1977) in gebruik genomen. De verhuis werd toen ook afgerond.

 

  1. Wat was je meest memorabele moment als leerling?

 

Luc: De tweedaagse opendeurdagen en de talrijke beurzen waarop we met prachtige standen konden uitpakken en ook onze meerdaagse naar Londen in 3A2 (lees nu 6TB).

De pensionering van directeur Van Oostveldt waarbij alle leerlingen een flesje Grand Marnier meekregen! (zou nu niet meer kunnen!)

Memorabel is zeker de hechte groep die we vormden (acht leerlingen) in ons laatste jaar. We zijn vrienden gebleven.

 

Etienne: De tentoonstelling van onze eindwerken, specialisatiejaar 1967, was bijzonder vernieuwend, maar gaf wel ‘n shock voor alle betrokkenen.

Onder impuls van Marc Verstockt (leraar publiciteit, kunst en schoonzoon van Directeur E.Van Oostveldt) werden er nooit eerder geziene suiker- en andere sierstukken gemaakt in pure pop art en kubismestijl.

De fel uiteenlopende meningen omtrent de werken werden kritisch besproken, maar resulteerden uiteindelijk toch in een soort van afrekening met de jarenlange traditie van kerkjes, “kappelekens” enz. in pastillage. Een nieuwe stijl was geboren!

 

  1. Wanneer werd jij lid van onze oud-leerlingenvereniging Etienne?

 

Etienne: Ik ben lid geworden van de oud-leerlingenvereniging in 1966 en destijds waren de demo’s en recepties zowat de enige manier om contacten te onderhouden buiten het privécontact met enkele bevriende medeleerlingen. Ik ben onafgebroken lid gebleven tot vandaag. In het bestuur ben ik sinds 2000 actief, toen was onze naam al een tijdje aangepast naar “Piva Echo Club of kortweg “PEC”.

 

  1. Etienne, welke functies heb jij juist binnen onze vereniging vervuld?

 

Etienne: Ik was raadslid waarvan 12 jaar webmaster; ik heb de website geactiveerd en onderhouden.

Bij diverse events, werkte ik ook als fotograaf/verslaggever van dienst.

 

  1. Luc, jij werd vrij snel leerkracht, wanneer ben jij van start gegaan?

 

Luc: Na mijn schooltijd ben ik specialisatiecursussen blijven volgen en kwam ik ook nog steeds in PIVA. Tijdens een van die cursussen vroeg Frans Adriaensens om les te komen geven.

Ik startte  op 1.10.1978 met TV en PV.   A. Duquet was toen directeur. Ik nam de vakken over van Jos Beerens (PV en TV) en Rik Dobbelaere (TV).

Vanaf het tweede schooljaar ging ik dan PV en TV geven in 4 TB, 5TB en 6TB.

Dat ben ik blijven doen tot het einde van het lesgeven.

Ik was de eerste stagebegeleider van de afdeling. In onze schooltijd bestonden er geen stages… Ik maakte mee de uurroosters voor PV in de bakkerijafdeling. We gaven les met twee leerkrachten en groepen in één lokaal.

In het bestuur van onze oud-leerlingenvereniging ben ik in 1980 begonnen. Dat ging toen nog met verkiezingen.

 

  1. Wanneer werd de stap gezet naar de post van “werkmeester”?

 

Luc: In 1985. De directeur was toen A. Van Hoof.

Toen was er nog volgende regeling: voor 7 voltijdse praktijkleerkrachten was er 1 werkmeester die hen begeleidde, voor   3 werkmeesters was er ook telkens                   1 werkplaatsleider verantwoordelijk.

IK werd de 12de werkmeester en zo kon er een 4de werkplaatseleider worden aangesteld.

Op dat moment  waren er in de slagerij 1 werkplaatsleider  en drie werkmeesters, in de bakkerij 1 werkplaatsleider met drie werkmeesters en  in de hotelafdeling                     2 werkplaatsleiders met 6 werkmeesters …

Mijn taken lagen vooral in de avondschool. Die was nog een onderdeel van PIVA.

Na twee jaar verminderde het leerlingenaantal en zo  er vielen ook jobs van leerkrachten, maar ook vast benoemde werkmeesters.

Ik kon kiezen tussen werkmeester ‘hout en bouw’ in PTS Boom of gewoon terug lesgeven in PIVA. Ik koos voor het laatste. Het werden vier mooie schooljaren.

Na de pensionering van Jos Beerens  kon ik mijn ambt van werkmeester terug opnemen, samen met Willy Desneux. Werkplaatsleider was nog steeds Frans Adriaensens.

In 1995 stelde ik mij kandidaat voor de job van technisch adviseur-coördinator, samen met nog zes anderen. Ik was de gelukkige …

We gingen op dat moment net van start met een nieuwe wetgeving. Er waren geen werkmeesters meer, maar technisch adviseurs. Die werden over alle afdelingen heen gecoördineerd door één technisch adviseur –coördinator. Van werkplaatsleiders spraken we niet meer.

 

Na drie jaar TAC kwam de nieuwe directeur R. Gysemans, een crisismanager die zowat alles veranderde. Hij zag in mij zijn bondgenoot en samen gingen we voor het masterplan. Luc werd Bob de Bouwer J

 

  1. Hoeveel directeurs heb jij op onze school tijdens je gehele loopbaan gekend (leerling inclusief)?

 

Luc:  Tot op vandaag, zij het als leerling, leerkracht, TA of TAC?

Als leerling startte ik bij Edmond Van Oostveldt,  ik ben afgestudeerd met August Duquet.

Als leerkracht begon ik met August Duquet en nadien kwam August van Hoof.        TA en TAC werd ik ook nog met August Van Hoof; later kwamen  Rogier Gysemans, Ann Cleemput en nu op het einde nog enkele maanden  Julie Sels.

 

  1. Welke directeur heeft volgens jou het meeste invloed gehad op het huidige PIVA?

 

Luc:  Edmond Van Oostveldt als grondlegger (PIVA was eerst een privéschool van een aantal bakkers en confiseurs). De school is nadien overgenomen door de provincie.

Maar zeker ook Rogier Gysemans,  die als crisismanager zowat alles in beweging bracht. Zowel het pedagogische als het materiële … en de invoering van het schooluniform.

 

  1. Wat was volgens jullie voor PIVA het meest memorabele moment of de meest memorabele periode?

 

Luc: Het zijn er veel.

Het feit dat we de oudste slagersschool en de tweede oudste bakkersschool van België zijn en dat met heel wat uitstraling  –  de ingebruikname van de nieuwe school aan de Korte van Peltstraat  –  de totale renovatie van PIVA waar ik van zeer dichtbij mocht aan meewerken.

 

Etienne: De overstap van de Charlottalei en de steeds verdere uitbreiding van de school  –   het invoeren van een dresscode en meer discipline in de jaren ’90  –  en natuurlijk de viering van 50 jaar bakkerij afdeling en vooral de feestelijke opening van de vernieuwde bakkerij afdeling.

 

 

  1. Wat is jullie persoonlijk het meest bijgebleven?

 

Etienne: De medewerking aan de SU-tentoonstelling in de Stadsfeestzaal  in 1974 en ook   de bakkersstoet op de Meir, iets wat we niet al te vlug meer zullen kunnen nadoen, gezien het dalende aantal “warme bakkers” .

Maar zoals bij velen is de “taart van de vriendschap” iets wat we nooit meer kunnen vergeten, in het huidige klimaat misschien nog eens voor herhaling vatbaar …

Maar natuurlijk ook de medewerking aan de viering van 50 jaar hotel-afdeling zal ik zeker niet vergeten!

 

Luc: Voor mij persoonlijk was dat o.a. de oprichting van nieuwe studierichtingen die ik mee mocht voorbereiden zoals dieetbakkerij, banketbakkerij en chocoladebewerking, restaurantbedrijf en drankenkennis,  specialiteitenrestaurant,  assistent-voedingsindustrie, grootkeuken en nog heel recent de aanvraag voor voedingstechnieken.

Maar zeker ook het moment dat ik met mijn leerlingen van 6TB de grootste taart heb kunnen maken voor Kom op tegen Kanker.

Ook nog toen ik ‘Premier patissier et glaçier de Belgique’ werd – Prix Prosper Montagné en als eerste Vlaming ‘Chevalier dans l’orde de Saint Fortunat’ werd.

Maar vooral dat ik zoveel fijne collega’s mocht kennen met wie ik in wederzijds respect kon werken. Reeds als leerling kwam ik zeer graag naar school. Als leerkracht, TA en TAC ben ik gedurende veertig schooljaren ook steeds graag komen werken zonder  1 dag afwezig te zijn. Enkel bij  mijn rugoperatie heb ik een paar dagen forfait moeten  geven…

 

  1. Wat mogen onze oud-leerlingen zeker niet vergeten uit heel deze periode?

 

Etienne: Ik denk zeker aan alle demo’s waarvoor het auditorium steeds te klein was. Tot midden de jaren ’90 waren die immers bijna de enige bron om nieuwe ideeën op te doen en elkaar te ontmoeten.

Maar ik herinner mij ook de goed verzorgde en succesvolle nieuwjaarsrecepties van ODD die tot begin de jaren 2000 steeds veel oud-leerlingen naar de school brachten voor een gezellige babbel met leraars en medestudenten.

De nieuwe mogelijkheden voor sociale contacten via sociale media en de mentaliteitsverandering, samen met het toenemend verkeer, de strenge alcoholcontroles maakten echter een einde aan de eerder geboekte successen.

 

Luc: Voor mij is het moment dat ze afstuderen en fier zijn op hun leerkrachten, op hun opleiding en hun school en dat ze goed voorbereid in het beroepsleven kunnen stappen, niet te overtreffen. Daarvoor  zetten alle gemotiveerde leerkrachten zich al die jaren in.

Ook het feit dat na hun afstuderen onderling contact te blijven houden via de Piva Echo Club moeten ze koesteren.

 

  1. Wil je graag nog iets kwijt over het meest aangrijpende / noemenswaardige en/of leukste moment?

 

Etienne: Midden jaren ’60 werd er een diepvrieskast geplaatst door een firma die deze  (toen) nieuwe techniek wilde promoten. Die “kast” werd echter met veel achterdocht onthaald  en ze werd niet als dusdanig gebruikt, maar wel om allerlei dingen in op te bergen.

Ook in deze turbulente jaren ’60, in volle Beatles- en Stonesperiode, werden onze haren steeds langer, maar dit was niet naar de zin van de directie.

De studiemeesters stuurden ons naar de kapper met geld van de school … Lang heeft dit echter niet kunnen duren, spijtig voor de kapper!

Enkele jaren nadien, bij een schoolbezoek, zag ik leraars voor de klas staan met een schouderlange haardos, “verpakt” in een haarnetje … van evoluties gesproken! Nu is een haarnetje doodnormaal.

 

Luc: Meest aangrijpende moment? Afscheid nemen van ‘mijn’ PIVA!

 

Etienne: Ik wil nog even kwijt dat onder impuls en de voortdurende ijver van het huidig bestuur, de  PIVA Echo Club ondertussen een volwaardige stand heeft tijdens de  PIVA ODD; het is als het ware een ontvangstruimte waar PEC-leden een drankje en een hapje krijgen aangeboden . Dat is toch wel noemenswaardig.

Eveneens de jaarlijkse PIVA-drink, de “PIVAdrinkT”, traditiegetrouw de 3de  zondag van oktober, die op een wisselende locatie plaatsvindt, is een succesvol eigentijds initiatief om PEC-leden, oud-leerlingen en sympathisanten in een casual sfeer buiten de school samen te brengen en te trakteren op drankjes, belegde broodjes en fijne gebakjes !

Ik hoop van harte dat onze PEC-voorzitter samen met zijn team erin zal slagen jonge mensen met frisse ideeën aan te trekken om een blijvend elan en een grote stimulans te garanderen voor  de PIVA Echo Club.